ΕΘΝΙΚΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΣΠΗ

Oct 4, 2016 by Ioanna Alexandrou

Ο Κάσπης εντάχθηκε στον αγώνα το 1956 όταν ήταν μαθητής στην 4η τάξη του Γυμνασίου Ριζοκαρπάσου.

Στην αρχή ήταν μέλος της Α.Ν.Ε. δηλαδή της Άλκιμης Νεολαίας της Ε.Ο.Κ.Α. Οι ομάδες αυτές είχαν σαν αποστολή την έκδοση και κυκλοφορία φυλλαδίων, την αναγραφή συνθημάτων, την εκφώνηση πατριωτικών συνθημάτων με το αθάνατο χωνί, την οργάνωση και διαφώτιση του λαού για τον εθνικό μας αγώνα. Αργότερα έγινε ομαδάρχης της Α.Ν.Ε. και όταν έγινε αναδιοργάνωσή της ο Κάσπης εντάχθηκε στην ομάδα των χειροβομβιστών. Εγώ ανήκα στην ομάδα που διέθετε κανονάκια, βόμβες με ηλεκτρική πυροδότηση.

Οι δύο αυτές ομάδες κρούσεως Α.Ν.Ε. πολλές φορές συνεργάζονταν και αναλάμβαναν κοινή δράση όταν η περίσταση το απαιτούσε. Στο διάστημα ο Παναγιώτης διακρίθηκε για την προθυμία του στην εκτέλεση του καθήκοντος αλλά και την αυτοθυσία του. Σε επικίνδυνες αποστολές όταν η ηγεσία μας  ζητούσε εθελοντές, πρώτος ο Κάσπης πρόσφερε τον εαυτό του. Ποτέ δεν εύρισκε προφάσεις για να αποφύγει το καθήκον.

Αποκορύφωμα της δράσης του ήταν η διοργάνωση της ενέδρας της 13ης Οκτωβρίου 1958. Η ενέδρα αυτή στήθηκε έξω από το Ριζοκάρπασο στην περιοχή “Γούππα”, πεντακόσια μέτρα μακριά από το σπίτι του Παναγιώτη Κάσπη. Σ’ αυτήν πήραν μέρος ο Παναγιώτης σαν αρχηγός ο ξάδελφος του Νικόλας Χρονίας και εγώ. Ο Παύλος Δημητρίου βρισκόταν σε ύψωμα απέναντι από το χώρο της ενέδρας σαν φρουρός και για να μας δώσει το σύνθημα για επίθεση.

Στη μια μετά το μεσημέρι ο Παύλος μας έδωσε το σύνθημα ότι ο εχθρός πλησίαζε στον τόπο της ενέδρας. Ήταν αυτοκινητοπομπή από ένα λαντ-ρόβερ με αρκετούς στρατιώτες και άλλα τρία οχήματα που επέστρεφαν από το μικρό στρατόπεδο που βρισκόταν κοντά στον Απόστολο Ανδρέα.

Ετοιμασθήκαμε και οι τρεις για να κτυπήσουμε το πρώτο αυτοκίνητο που ήταν ακάλυπτο με 6-7 στρατιώτες. Έτσι θα κλείναμε και το  δρόμο για να μην προχωρήσουν τα άλλα οχήματα. Στην κατάλληλη στιγμή ρίξαμε και οι τρεις τις χειροβομβίδες μας και άρχισε η υποχώρηση. Μετά τις τρεις εκρήξεις δεν ακουόταν τίποτε. Τα αυτοκίνητα είχαν σταματήσει. Εμείς νομίσαμε ότι ο εχθρός καλύφθηκε στον χώρο της ενέδρας και πιστέψαμε ότι σε λίγο θα διαφεύγαμε μέσα από πυκνούς θάμνους. Τα πράγματα όμως εξελίχθηκαν πολύ διαφορετικά. Όπως κατέθεσε στη δίκη που έγινε εναντίον μου ο υπεύθυνος της αυτοκινητοπομπής δεν προκλήθηκαν από τις εκρήξεις θύματα μεταξύ των στρατιωτικών.

Και ενώ τα τρία οχήματα σταμάτησαν ο ίδιος έδωσε εντολή στον οδηγό του λαντ-ρόβερ να αναπτύξει ταχύτητα και να προχωρήσει περίπου 200 μέτρα όπου ήταν μικρό ύψωμα. Σαν έφθασε το αυτοκίνητο εκεί μας διέκρινα οι στρατιώτες ενώ τρέχαμε ανάμεσα σε θάμνους. Τότε ο λοχίας Χάϊσον έδωσε εντολή στους στρατιώτες να ανοίξουν όλοι πυρ εναντίον μας. Ένα από τους πυροβολισμούς με κτύπησε στην κοιλιακή χώρα και με τραυμάτισε σοβαρά. Έπεσα κάτω αιμόφυρτος και σε λίγο με συνέλαβαν οι στρατιώτες. Οι δύο άλλοι αγωνιστές διέφυγαν πίσω από κάποιο ύψωμα, φάνηκε ότι είχαν σωθεί. Οι στρατιώτες όμως σχημάτισαν ομάδα καταδίωξης και άρχισαν την έρευνα για ανακάλυψη των δύο αγωνιστών.

Σε μισή περίπου ώρα τους συνάντησαν όταν έμπαιναν στο χωριό από κάποιο μονοπάτι και άνοιξαν καταιγιστικό πυρ εναντίον τους. Ο Παναγιώτης Κάσπης κτυπήθηκε από ριπή οπλοπολυβόλου μπρεν και βρήκε ακαριαίο θάνατο. Και ενώ ήταν νεκρός οι στρατιώτες λυσσασμένοι συνέχισαν να τον πυροβολούν και να τον λογχίζουν.