Μια από της πρώτες Κύπριες ηθοποιούς : Πρωτοπόρα αντιδραστική μέλος του ΑΚΕΛ , ηθοποιός με αξιοπρόσεχτη συμμετοχή στο θέατρο ,το κινηματογράφο και την τηλεόραση
Μια από της πρώτες Κύπριες ηθοποιούς :
Πρωτοπόρα αντιδραστική μέλος του ΑΚΕΛ , ηθοποιός με αξιοπρόσεχτη συμμετοχή στο θέατρο ,το κινηματογράφο και την τηλεόραση παρόλο που δεν είχε δίπλωμα δραματικής σχολής .
Η Νανά Γεωργίου γεννήθηκε στις 7 Μαΐου 1934 στο Ριζοκάρπασον.
Η Νανά ήταν παιδί βιοπαλαιστών, ζυμωμένων και συνηθισμένων στη σκληρή δουλειά και στο μόχθο, ο πατέρας της ήταν ο Γιώργος και μητέρα της η Κατερίνα Πτωχόπουλου.
Η νεαρή Αντριάνα μετέπειτα «Νανά» μπήκε από νωρίς στη βιοπάλη αφού βοηθούσε την οικογένειά της τόσο στις γεωργοκτηνοτροφικές εργασίες , στο ράξιμο καπνού και στο τάισμα των ζώων καθώς και στην διεκπεραίωση των οικιακών δουλειών της οικογένεια της , πράγμα συνηθισμένο για την τότε κυπριακή κοινωνία.
Η πρώτη επαφή της Νανάς με το θέατρο έγινε σχετικά πολύ νωρίς αφού στην ηλικία τον πέντε ετών παρακολούθησε την πρώτη Θεατρική παράσταση.
Η παράσταση που είδε η νεαρή ονομαζόταν : «Όμηρος» και αποτελούσε μια ερασιτεχνική προσπάθεια του σύλλογο Ριζοκαρπάσου.
Στην πορεία της ζωής της πέραν από την μεγάλη αγάπη που έτρεφε για το θέατρο , συνειδητοποίησε πως είχε άλλες δύο αδυναμίες το τραγούδι και την μίμηση , τομείς στου οποίους ήταν και ταλαντούχα.
Αφού άκουγε από το γραμμόφωνο τις φωνές της Βέμπο , του Γούναρη, και πολλών άλλων καλλιτεχνών της εποχής της και κατόρθωνε να τις μιμηθεί πλήρως .
Μέσα από αναφορές από μέλη της κοινότητας Ριζοκαρπάσου γίνεται αναφορά πως αρκετές φορές οι περαστικοί χωριανοί της , αναρωτιούνταν πότε ο «γέρο Γιώρκος» αγόρασε ραδιόφωνο.
Η ηθοποιός στην ηλικία των δεκαπέντε ετών αποκάλυψε στη μητέρα της , την επιθυμία της να γίνει ηθοποιός, τότε το έφηβο κορίτσι εισέπραξε την κατηγορηματική άρνηση της μητέρας της .
Η Νανά συχνά κατέληγε στο κινηματογράφο του χωριού «Λουιζιάνα» , όπου απολάμβανε τις διάφορες παραστάσεις και ξέφευγε από τις δουλειές του σπιτιού ή της υπαίθρου και από τις απαγορεύσεις της οικογένειας της σχετικά με την ενασχόληση της με το θέατρο .
Μετά από λίγα χρόνια , η ζωή της άλλαξε ριζικά αφού μετά από πρόσκληση της αδερφής της Στέλλα εγκαταστάθηκε στην Μ. Βρετανία και άφησε πίσω της , την πατριαρχική και συντηρητική κοινωνία του Ριζοκαρπάσου . Στην Αγγλία εργάσθηκε ως ράπτρια σε ένα εργοστάσιο για να βγάζει τα προς το ζην .
Η Αντριάνα συχνά διάβαζε τις παροικιακές εφημερίδες από τις οποίες ενημερωνόταν για τα κοινά . Διάβασε μια αγγελία στην παροικιακή εφημερίδα «Το βήμα» η οποία ζητούσε νέους και νέες για την στελέχωση μιας θεατρικής παράστασης, το άγγελμα της εφημερίδας αναζωπύρωσε το πόθο της νεαρής για το θέατρο .
Άμεσα ανταποκρίθηκε στην αγγελία και έτσι συμμετείχε στην παράσταση . Η παράσταση που ανέβασαν ήταν «Το φιόρο του Λεβάντε» του Γρηγορίου Ξενόπουλου. Τότε η Αντριάνα ερμηνεύει το πρώτο της ρόλο το ρόλο της μάνας.
Η κριτική της παράστασης αξιοπρόσεχτη τα σχόλια γεμάτα ενθουσιασμό, και μια κριτική από το λογοτέχνη Τεύκρο Ανθία. ο οποίος είδε την παράσταση, τόνισε τα θετικά στοιχεία της παράστασης αλλά και το ρόλο της Νανάς στην παράσταση . Τα λόγια του Ανθία έδωσαν θάρρος στην Νανά να συνεχίσει την ενασχόληση της με το χώρου του θεάτρου.
Το 1956 επιστρέφει στην γενέτειρα της, οι γονείς της, την παντρεύουν. Τον επόμενο χρόνο, γίνεται μητέρα , και μετά από λίγους μήνες επιστρέφει μαζί με την οικογένεια της πια πίσω στην Αγγλία .
Το 1960 επιστρέφει και πάλι στα πάτρια εδάφη όπου συναντά τυχαία ένα παλιό συνεργάτη της από το Θέατρο Τέχνης Λονδίνου, το Νίκο Σιαφκάλη.
Ο Σιαφκαλής, τότε την ενημερώνει πως ο Θίασος Ενωμένων Καλλιτεχνών έψαχνε για μια γυναίκα ηθοποιό.
Τότε η Αντριάνα δήλωσε και πάλι άμεσα το ενδιαφέρον της και συμμετείχε ενεργά για μια πενταετία στο Θίασο. Στη πορεία αλλάζει το όνομά της από Αντριάνα Πτωχοπούλου σε Νανά Γεωργίου.
Μετά τη διάλυση του θιάσου Ενωμένων Καλλιτεχνών , δημιουργείται ο (ΟΘΑΚ), Οργανισμός Θεατρικής Ανάπτυξης Κύπρου.Η πρώτη παράσταση του (ΟΘΑΚ) γίνεται στις 9 Σεπτεμβρίου 1961 η Νανά συμμετέχει στη πρώτη παράσταση .
Κάποια οικογενειακά ζητήματα την αναγκάζουν να επιστρέψει και πάλι πίσω στο Λονδίνο όπου εκεί εργάζεται ως ράπτρια. Κατά την οκταετή διαμονή της στο Λονδίνο, μετέχει σε κάποιες θεατρικές παραστάσεις και παράλληλα ασχολείται με το τραγούδι.
Την περίοδο 1969 – 1971 συνεργάζεται με τους πιο κάτω θιάσους:
- του Δημήτρη Παπαδημήτρη,
- του Φιρφιρή,
- του Γέλιου
- και το θίασο της Ένωσης Καλλιτεχνών του Αντρέα Ποταμίτη.
Το 1972 αρχίζει να συνεργάζεται με το (ΘΟΚ) Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου, όμως ουδέποτε κατορθώνει να γίνει μόνιμη «υπάλληλος» αφού δεν έχει δίπλωμα δραματικής σχολής .
Τη περίοδο 1972-1974 , η Γεωργίου και η οικογένεια της διέμεναν στην περιοχή Αγίου Παύλου στην Λευκωσία , κατά την περίοδο του πραξικοπήματος και της εισβολής το σπίτι της καταστράφηκε και έτσι αναγκάστηκε να μετατρέψει ένα κοτέτσι σε σπίτι , εκεί έζησε για οκτώ χρόνια.
Την περίοδο 1976-1977 συνεργάστηκε με τη Νέα Θεατρική Ομάδα του Φώτου Φωτιάδη ενώ το 1982 δημιούργησε δικό της θίασο με τους Γιώργο Ζένιο και Ανδρέα Μαυρομμάτη .
Το 1983, επαναλειτουργεί το Νέο Θέατρο και η Γεωργίου λαμβάνει μέρος στην παράσταση «Αγάπη Νικητής» του Παύλου Λιασίδη.
Το 1985 τραυματίζεται κατά την διάρκεια της παράστασης «Δον Κιχώτης» , ο τραυματισμός αυτός της δημιούργησε σοβαρό πρόβλημα μέχρι και τέλος της ζωής της.
Την δεκαετία του 1985 το «Νέο Θέατρο», έχει διαλυθεί και τα οικονομικά της ηθοποιού βρίσκονται σε άθλια κατάσταση τότε το ΑΚΕΛ, στο οποίο ήταν για χρόνια μέλος, αρχίζει μια εκστρατεία για να συλλεχθούν χρήματα. Η ανταπόκριση ήρθε πρώτα από τον παλαίμαχο αθλητή Αντρέα Χαραλάμπους, ο οποίος έτρεξε τέσσερα χιλιόμετρα για να μαζέψει χρήματα.
Η συμμετοχή της στο κινηματογράφο
- Η πρώτη φορά που συμμετείχε σε κινηματογραφική ταινία ήταν στην Αγγλία με την ταινία «Δικαίωμα ιδιώτου» του Μιχάλη Παπά.
- Το 1971 πήρε μέρος στην ταινία του Ορέστη Λάσκου «Η ωραία της Λευκωσίας» όπου έπαιξε το ρόλο της τρελής.
- Το 1977 έπαιξε στην ταινία του Κώστα Δημητρίου «Οι περιπέτειες του Νικόλα»,
- το 1978 συμμετέχει στον «Αυριανό πολεμιστή» του Μιχάλη Παπά
- το 1985 στην ταινία του Ανδρέα Πάντζη «Ο βιασμός της Αφροδίτης»
- και το 2000 στην ταινία «Το Τάμα» επίσης του Πάντζη.
Η συμμετοχή της στην τηλεόραση :
Η Νανά Γεωργίου έγινε ιδιαίτερα αγαπητή λόγω της τηλεόρασης. Η Πρώτη της επαφή με τον τηλεοπτικό φακό έγινε :
- μέσα από τις παραστάσεις του ΟΘΑΚ που προσαρμόστηκαν για τη μικρή οθόνη.
Ιδιαίτερα σημαντική υπήρξε η συνεργασία της με τον Κύρο Ρωσίδη:
- στο «Βουνό μου Πενταδάκτυλε»,
- στο «Οικογένεια Σολωμού»
- και στη σειρά «Είντα τζαιρούς εφτάσαμε»
Πηγή: Αλέξης Κλεάνθους “Νανά Γεωργίου, 45 χρόνια κατάθεση ψυχής” (Λευκωσία, 2001)
Related Posts
Tags
Share This
