ΓΥΝΑΙΚΑ ΘΑΛΑΣΣΑ

Mar 8, 2017 by Ioanna Alexandrou

Ένα ποίημα αφιερωμένο σε όλες τις γυναίκες , της συχωριανής μας ιστορικού και Ερευνήτριας Νάσας Παταπίου

ΓΥΝΑΙΚΑ ΘΑΛΑΣΣΑ

Φυσούσε ο αέρας

Και μου ‘λεγε μη λυπάσαι

Φυσούσε ο αέρας

Κι επαναλάμβανε

Παρηγορήσου

Μα εγώ είχα αφήσει πίσω

Ένα δάσος μνήμες

Οροσειρές παραμυθιών

Κοιλάδες δοξασίες και μύθους

Τοπωνύμια, ιστορία και έρωτες

Άφησα πίσω ποτάμια

Με γάργαρο νερό

Άγρια άνθη

Που γνώριζαν τους κραδασμούς μου

Ακόμη χάθηκαν απ’ τον ορίζοντά μου

Οι ακτές της Μικρασίας

Τα χελιδόνια που αποχαιρετούσαν πρώτα

Και ύστερα τα πετροχελίδονα

Πού είναι τα σκοτεινά δωμάτια

Όπου ο μεταξωσκώληκας

Οραματιζόταν το έργο του

Εσθήτα τρυφερή

Να ντύνει το εφηβικό μου σώμα;

Ερχόταν ο αέρας

Και διέκοπτε τις σκέψεις μου

Σχεδόν μουρμούριζε

Κι έφερνε τον ήχο

Από το κύμα της θάλασσας

Να με αποσπάσει βίαια

Να με αποπλανήσει

Εκεί όπου καθηλώθηκα

Τι θα γίνει με τόσους θρύλους

Που κατακλύζουν τις μέρες

Και τις νύχτες μου

Αφού είμαι απούσα;

Ποιος θα φροντίσει τον κήπο

Με τα γέλια της νιότης

Και των εφήβων τις ανάσες;

Ποια υφάντρα θα με ακούσει

Σαν θα απαγγέλλω το σονέτο Της γυναίκας θάλασσας;

ΝΑΣΑ ΠΑΤΑΠΙΟΥ Φασγάνου Δίχα Ποιητική Συλλογή