19 Ιουλίου στο Ριζοκάρπασο: Ο Εσπερινός και το πανηγύρι του Αγίου Φίλωνος

Jul 19, 2021 by Ioanna Alexandrou

Ενθυμήματα

Η 19η Ιουλίου, παραμονή της εορτής του Προφήτη Ηλία, αποτελούσε μια ξεχωριστή ημέρα για τους κατοίκους του Ριζοκαρπάσου. Ήταν η ημέρα κατά την οποία η κοινότητα συγκεντρωνόταν στον ιστορικό χώρο του Αγίου Φίλωνος, για να τιμήσει τον Άγιο και να συμμετάσχει σε ένα από τα πιο αγαπημένα θρησκευτικά και κοινωνικά γεγονότα του καλοκαιριού.

Η κανονική ημέρα εορτής του Αγίου Φίλωνος είναι η 24η Ιανουαρίου. Ωστόσο, επειδή οι χειμερινές καιρικές συνθήκες δυσκόλευαν τη μετάβαση στον χώρο και την τέλεση της Θείας Λειτουργίας στην αρχαία βασιλική, καθιερώθηκε να τιμάται ο Άγιος και στις 20 Ιουλίου. Η θερινή αυτή εορτή επέτρεπε στους κατοίκους και στους επισκέπτες να προσέρχονται μαζικά και να συμμετέχουν τόσο στις θρησκευτικές ακολουθίες όσο και στο παραδοσιακό πανηγύρι.

Την παραμονή, στις 19 Ιουλίου, τελούνταν ο Εσπερινός και ακολουθούσε πανηγύρι στον περίβολο της εκκλησίας. Ο ιστορικός χώρος γέμιζε με κόσμο, παιδικές φωνές, συναντήσεις συγγενών και φίλων, μουσική και μυρωδιές παραδοσιακών φαγητών. Η θρησκευτική κατάνυξη συνυπήρχε με τη χαρά της κοινωνικής συναναστροφής, δημιουργώντας μια γιορτή βαθιά συνδεδεμένη με τη συλλογική ζωή του Ριζοκαρπάσου.

Στο γειτονικό εστιατόριο ακουγόταν μουσική και προσφέρονταν παραδοσιακά εδέσματα, όπως οφτόν της τερατσιάς και σούβλα. Διαχειριστής του εστιατορίου, μέχρι λίγα χρόνια πριν από την τουρκική εισβολή του 1974, ήταν ο Αρέστης Τζιαούρης. Αργότερα τη διαχείρισή του ανέλαβε ο Παύλος Κκουνούς.

Η γιορτή του Αγίου Φίλωνος δεν αποτελούσε μόνο μια θρησκευτική εκδήλωση. Ήταν σημείο συνάντησης ολόκληρης της κοινότητας και αναπόσπαστο μέρος της κοινωνικής και πολιτιστικής ζωής του Ριζοκαρπάσου. Σήμερα, οι αναμνήσεις από τον Εσπερινό, το πανηγύρι, τη μουσική και τα κοινά τραπέζια διατηρούν ζωντανή την εικόνα του τόπου πριν από το 1974.

Μέσα από τις αφηγήσεις των ανθρώπων του Ριζοκαρπάσου ανασυντίθενται πολύτιμες όψεις της καθημερινής ζωής, των εθίμων και των παραδόσεων της κοινότητάς μας. Οι προσωπικές μνήμες μετατρέπονται σε συλλογική παρακαταθήκη και μεταφέρουν στις νεότερες γενιές την ιστορία ενός τόπου που εξακολουθεί να ζει στις καρδιές των ανθρώπων του.

Αξέχαστες ημέρες, αλησμόνητες μνήμες.

Το άρθρο βασίζεται στην προφορική μαρτυρία του Συνέση Συνεσίου, τον οποίο ευχαριστούμε θερμά για την καταγραφή και τη διάσωση αυτών των πολύτιμων αναμνήσεων.