Μνημόσυνο Παναγιώτη Κάσπη- Ομιλία του Συναγωνιστή του Ιωάννη Τανή.

Aug 11, 2016 by Ioanna Alexandrou

Μνημόσυνο Παναγιώτη Κάσπη

Άγιοι Ανάργυροι
Λάρνακας

14 Οκτωβρίου 2001

Διάρκεια 12 λεπτά

Αιδεσιμολογιότατε, εκλεκτοί προσκεκλημένοι, αγαπητοί Ριζοκαρπασίτες συναγωνιστές, Έλληνες, Ελληνίδες, Ελληνόπουλα,

με εθνική υπερηφάνεια αλλά και με πόνο ψυχής τελούμε και σήμερα το εθνικό μνημόσυνο του αείμνηστου ήρωα Παναγιώτη Κάσπη εδώ στην προσφυγιά, μακριά από τον τόπο της θυσίας του από το αγαπημένο μας Ριζοκάρπασο.

Νοερά ταξιδεύουμε πέρα από τις γραμμές του Αττίλα και φθάνουμε στην πατρική μας γη και με τα φτερά της μνήμης επιστρέφουμε στα τρισδοξασμένα εκείνα χρόνια του απελευθερωτικού μας αγώνα και ξαναζούμε στιγμές ανεπανάληπτες που μόνο όσοι τις έζησαν αισθάνονται το μεγαλείο του υπέροχου αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α.

Έχουν περάσει αξέχαστε Παναγιώτη Κάσπη 43 χρόνια από την ημέρα της θυσίας σου αλλά η ηρωική μορφή σου προβάλλει ζωντανή μπροστά μας και μας χαράσσει το δρόμο του καθήκοντος, το δρόμο της υπέρτατης θυσίας για την απελευθέρωση των κατεχομένων από τον Τούρκο εισβολέα πατρικών εδαφών μας. Πιστοί στο καθήκον συγκεντρωθήκαμε και σήμερα στον ιερό τούτο χώρο για να τελέσουμε το εθνικό μνημόσυνό σου και να αναλογισθούμε το μεγαλείο της θυσίας σου.

Τα δάφνινα στεφάνια μας τα καταθέτουμε στο κενοτάφιό σου αλλά σου υποσχόμαστε ότι δε θα σταματήσουμε τον αγώνα μέχρι να επιστρέψουμε ελεύθεροι στην πατρική μας γη, μέχρι να καταθέσουμε τα δάφνινα στεφάνια μας στο μυρωμένο τάφο σου, μέχρι να ξαναστήσουμε την προτομή σου εκεί που της αξίζει στην κεντρική πλατεία του Ριζοκαρπάσου.

Ο Παναγιώτης Κάσπης, αγαπητοί μου, γεννήθηκε στο Ριζοκάρπασο το 1939 και υπήρξε συμμαθητής μου σ’ όλες τις τάξεις του γυμνασίου. Μετείχε πάντα σε σχολικούς αγώνες και διακρινόταν σαν πρώτος νικητής σε αγωνίσματα δρόμου. Ήταν επίσης μέλος της ποδοσφαιρικής ομάδας του χωριού μας. Όταν θα τελείωνε το Γυμνάσιο σκόπευε να πάει στην Αθήνα για σπουδές στη Γυμναστική Ακαδημία. Από το σχολείο αποφοιτήσαμε τον Ιούνιο του 1958 αλλά αναβάλαμε τις σπουδές μας μέχρι να τελειώσει ο απελευθερωτικός αγώνας.

Ο Κάσπης εντάχθηκε στον αγώνα το 1956 όταν ήταν μαθητής στην 4η τάξη του Γυμνασίου Ριζοκαρπάσου.

Στην αρχή ήταν μέλος της Α.Ν.Ε. δηλαδή της Άλκιμης Νεολαίας της Ε.Ο.Κ.Α. Οι ομάδες αυτές είχαν σαν αποστολή την έκδοση και κυκλοφορία φυλλαδίων, την αναγραφή συνθημάτων, την εκφώνηση πατριωτικών συνθημάτων με το αθάνατο χωνί, την οργάνωση και διαφώτιση του λαού για τον εθνικό μας αγώνα. Αργότερα έγινε ομαδάρχης της Α.Ν.Ε. και όταν έγινε αναδιοργάνωσή της ο Κάσπης εντάχθηκε στην ομάδα των χειροβομβιστών. Εγώ ανήκα στην ομάδα που διέθετε κανονάκια, βόμβες με ηλεκτρική πυροδότηση.

Οι δύο αυτές ομάδες κρούσεως Α.Ν.Ε. πολλές φορές συνεργάζονταν και αναλάμβαναν κοινή δράση όταν η περίσταση το απαιτούσε. Στο διάστημα ο Παναγιώτης διακρίθηκε για την προθυμία του στην εκτέλεση του καθήκοντος αλλά και την αυτοθυσία του. Σε επικίνδυνες αποστολές όταν η ηγεσία μας  ζητούσε εθελοντές, πρώτος ο Κάσπης πρόσφερε τον εαυτό του. Ποτέ δεν εύρισκε προφάσεις για να αποφύγει το καθήκον.

Αποκορύφωμα της δράσης του ήταν η διοργάνωση της ενέδρας της 13ης Οκτωβρίου 1958. Η ενέδρα αυτή στήθηκε έξω από το Ριζοκάρπασο στην περιοχή “Γούππα”, πεντακόσια μέτρα μακριά από το σπίτι του Παναγιώτη Κάσπη. Σ’ αυτήν πήραν μέρος ο Παναγιώτης σαν αρχηγός ο ξάδελφος του Νικόλας Χρονίας και εγώ. Ο Παύλος Δημητρίου βρισκόταν σε ύψωμα απέναντι από το χώρο της ενέδρας σαν φρουρός και για να μας δώσει το σύνθημα για επίθεση.

Στη μια μετά το μεσημέρι ο Παύλος μας έδωσε το σύνθημα ότι ο εχθρός πλησίαζε στον τόπο της ενέδρας. Ήταν αυτοκινητοπομπή από ένα λαντ-ρόβερ με αρκετούς στρατιώτες και άλλα τρία οχήματα που επέστρεφαν από το μικρό στρατόπεδο που βρισκόταν κοντά στον Απόστολο Ανδρέα.

Ετοιμασθήκαμε και οι τρεις για να κτυπήσουμε το πρώτο αυτοκίνητο που ήταν ακάλυπτο με 6-7 στρατιώτες. Έτσι θα κλείναμε και το  δρόμο για να μην προχωρήσουν τα άλλα οχήματα. Στην κατάλληλη στιγμή ρίξαμε και οι τρεις τις χειροβομβίδες μας και άρχισε η υποχώρηση. Μετά τις τρεις εκρήξεις δεν ακουόταν τίποτε. Τα αυτοκίνητα είχαν σταματήσει. Εμείς νομίσαμε ότι ο εχθρός καλύφθηκε στον χώρο της ενέδρας και πιστέψαμε ότι σε λίγο θα διαφεύγαμε μέσα από πυκνούς θάμνους. Τα πράγματα όμως εξελίχθηκαν πολύ διαφορετικά. Όπως κατέθεσε στη δίκη που έγινε εναντίον μου ο υπεύθυνος της αυτοκινητοπομπής δεν προκλήθηκαν από τις εκρήξεις θύματα μεταξύ των στρατιωτικών.

Και ενώ τα τρία οχήματα σταμάτησαν ο ίδιος έδωσε εντολή στον οδηγό του λαντ-ρόβερ να αναπτύξει ταχύτητα και να προχωρήσει περίπου 200 μέτρα όπου ήταν μικρό ύψωμα. Σαν έφθασε το αυτοκίνητο εκεί μας διέκρινα οι στρατιώτες ενώ τρέχαμε ανάμεσα σε θάμνους. Τότε ο λοχίας Χάϊσον έδωσε εντολή στους στρατιώτες να ανοίξουν όλοι πυρ εναντίον μας. Ένα από τους πυροβολισμούς με κτύπησε στην κοιλιακή χώρα και με τραυμάτισε σοβαρά. Έπεσα κάτω αιμόφυρτος και σε λίγο με συνέλαβαν οι στρατιώτες. Οι δύο άλλοι αγωνιστές διέφυγαν πίσω από κάποιο ύψωμα, φάνηκε ότι είχαν σωθεί. Οι στρατιώτες όμως σχημάτισαν ομάδα καταδίωξης και άρχισαν την έρευνα για ανακάλυψη των δύο αγωνιστών.

Σε μισή περίπου ώρα τους συνάντησαν όταν έμπαιναν στο χωριό από κάποιο μονοπάτι και άνοιξαν καταιγιστικό πυρ εναντίον τους. Ο Παναγιώτης Κάσπης κτυπήθηκε από ριπή οπλοπολυβόλου μπρεν και βρήκε ακαριαίο θάνατο. Και ενώ ήταν νεκρός οι στρατιώτες λυσσασμένοι συνέχισαν να τον πυροβολούν και να τον λογχίζουν.

Αιωνία ας είναι η μνήμη του. Ο Νικόλας Χρονίας πέτυχε να διασωθεί και από τη δεύτερη επίθεση του στρατού. Ο Παύλος Δημητρίου δεν έγινε αντιληπτός από τους στρατιώτες γιατί προχώρησε προς την αντίθετη κατεύθυνση από εμάς.

Ο αείμνηστος Παναγιώτης κάσπης επισφράγισε με τον ηρωικό του θάνατο μια πλούσια δράση κατά τη διάρκεια του επικού εκείνου αγώνα της ΕΟΚΑ.

Πέτυχε όμως αυτό που ζητούσε. ην λευτεριά που ποθούσε την έζησε σαν ανυπότακτος αγωνιστής, την γεύτηκε εντονότερα την ώρα της ενέδρας όταν κτυπούσε τον κατακτητή.

Το όνειρο του πραγματοποιήθηκε γιατί μας έλεγε συχνά: “Εμένα οι άγγλοι ζωντανό δεν θα με πιάσουν. Αν το απαιτήσει η περίσταση θα πέσω μαχόμενος αλλά στο κλουβί δεν θα κλείσουν”.

Την άλλη μέρα η αιματοβαμμένη γη του Ριζοκαρπάσου δέχθηκε στα σπλάχνα της το ηρωικό παιδί της. Αργότερα η προτομή του ήρωα στήθηκε δίπλα από την προτομή του Πετράκη Γιάλλουρου, ήρωα και αυτού της κοινότητάς μας. Τις δύο προτομές τις έσκιαζε η γαλανόλευκη σημαία μας για χάρη της οποίας αγωνίστηκαν και έπεσαν μαχόμενοι οι ήρωές μας.

Αυτό όμως κράτησε τόσο λίγο! Ήλθε το μαύρο καλοκαίρι του 1974 που έφερε τον Αττίλα στην πατρική μας γη. Το ηρώο μας ξεθεμελιώθηκε και στη θέση του στήθηκε η προτομή του Κεμάλ Αττατούρκ, πατέρα των Νεότουρκων. Στο ίδιο ιστό όπου ανυψώνετο η σημαία μας σήμερα κυματίζει η η τούρκικη σημαία για να μας θυμίζει την κατοχή αλλά και το καθήκον για αγώνα μέχρι την απελευθέρωση.

Στην Καρπασία, χερσόνησο των Αγίων και των Μαρτύρων όπως και σ’ όλη τη κατεχόμενη Κύπρο μας καταστρέφεται συστηματικά κάθε τι το χριστιανικό, κάθε τι το ελληνικό.

Στα χωριά και στις πόλεις μας δόθηκαν τουρκικά ονόματα οι εκκλησίες μας βεβηλώνονται, ή μετατρέπονται σε τούρκικα τεμένη, τα ηρώα μας ξεθεμελιώνονται και στη θέση τους στήνονται τούρκικα μνημεία, χώροι ποτισμένοι με ηρώων αίμα στενάζουν κάτω από την μπότα του βάρβαρου ασιάτη, οι εγκλωβισμένοι ζουν την πιο πικρή σκλαβιά  ενώ η πολιτιστική κληρονομιά μας καταστρέφεται ή ξεπουλιέται από τους αρχαιοκάπηλους. Αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην κατεχόμενη γη μας είναι για μας πρόκληση, είναι εθνική ταπείνωση. Δεν έχουμε δικαίωμα να παραμείνουμε απαθείς μάρτυρες της εθνικής καταστροφής. Κανένας δεν πρέπει να ξεχάσει ποτέ ότι πίσω από τις τεχνητές γραμμές του Αττίλα υπάρχουν εδάφη ελληνικά 13 ποτισμένα με αίμα Αγίων ηρώων και μαρτύρων. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να παραδώσει τα εδάφη αυτά οποιονδήποτε κατακτητή γιατί δεν του ανήκουν. Ανήκουν σ’ εκείνους που αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν γι’ αυτά, ανήκουν στις μέλλουσες γενιές που έχουν κάθε δικαίωμα να ζήσουν ελεύθερες στην γη των προγόνων τους.

Ο αγώνας είναι δύσκολος, πέρα από τις δικές μας δυνατότητες όπως διακηρύττουν κάποιοι ρεαλιστές. Ο εχθρός διαθέτει την δύναμη των όπλων και την αριθμητική υπεροχή, εμείς όμως διαθέτουμε ψυχή ελληνική και έχουμε το δίκαιο με το μέρος μας. Ας μη λιποψυχήσουμε λοιπόν αλλά ενωμένοι ας σταθούμε στις επάλξεις του αγώνα έτοιμοι για κάθε θυσία.

Είμαστε βέβαιοι πως με την συμπαράσταση των Πανελλήνων και όλων των φιλελεύθερων λαών αλλά και πάνω απ’ όλα με την βοήθεια του θεού θα πετύχουμε την τελική δικαίωση. Πώς είναι δυνατό αυτοί που ισχυρίζονται σήμερα ότι καταπολεμούν την διεθνή τρομοκρατία να εθελοτυφλούν για πάντα και να παραβλέπουν την αδικία που γίνεται σε βάρος μας. Οι διεθνείς συνθήκες αλλάζουν και πιστεύουμε ότι τελικά θα αναγνωριστεί και το δικό μας δίκαιο. Η πορεία μας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση οπωσδήποτε θα συμβάλει και στην επίλυση του εθνικού μας προβλήματος. Και τότε ελεύθεροι θα επιστρέψουμε στην πατρική μας γη για να ανορθώσουμε τα ιερά και όσιά μας, να ξαναστήσουμε τα ηρώα μας και να τιμήσουμε και πάλιν τους ήρωές μας όπως τους αξίζει στον τόπο της θυσίας τους. Αιωνία ας είναι η μνήμη σου αξέχαστε Παναγιώτη Κάσπη και ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει.